Wszystko o mnie to nie rozbudowana wersja karty o mnie, lecz projekt rozłożony na trzy zajęcia i dwa powroty w ciągu roku. Obejmuje nie tylko upodobania, ale też umiejętności, trudności i cele — czyli obszary wymagające refleksji, na którą dziecko potrzebuje czasu. Sprawdza się realnie od klasy drugiej, a jego wartość bierze się z porównania wersji wrześniowej z czerwcową.
Najczęstszy błąd polega na potraktowaniu tego materiału jak dłuższej karty pracy i wciśnięciu go w jedną lekcję. Efekt jest wtedy przewidywalny: dzieci wypełniają rubryki byle jak, żeby zdążyć, a nauczyciel dostaje dwadzieścia niewiele znaczących kartek.
Gotowy materiał na cały rok
WSZYSTKO O MNIE — książeczka poznawania siebie
Cały projekt w jednym pliku: 16 kolorowych stron PDF — okładka i 15 tematów rozłożonych dokładnie na trzy sesje, o których piszę niżej. Autoportret i moje imię, supermoce i co już potrafię, wyzwanie i pierwszy krok, drużyna wsparcia, emocje, cel, marzenia, list do siebie z przyszłości oraz porównanie „ja we wrześniu i ja w czerwcu”.
15,00 zł · PDF do pobrania i druku
Zobacz w sklepie →Poniżej opisuję podział na sesje, strukturę karty oraz sposób powrotu do niej w styczniu i w czerwcu. Wersję krótką, na jedną lekcję pierwszego dnia, znajdziesz we wpisie karta o mnie na pierwszy dzień szkoły.
W tym artykule
Czym to się różni od karty o mnie
Obie nazwy bywają używane zamiennie, natomiast w praktyce to dwa różne narzędzia o różnych celach.
| Cecha | Karta o mnie | Wszystko o mnie |
|---|---|---|
| Czas | kwadrans, jedna lekcja | 3 × 20 minut w dwa tygodnie |
| Zakres | upodobania, rodzina, autoportret | umiejętności, trudności, cele, emocje |
| Wiek | od klasy 1 | realnie od klasy 2 |
| Cel | szybkie rozpoznanie klasy | praca nad samoświadomością |
| Co dalej | gazetka na ścianie | teczka, powrót w styczniu i czerwcu |
| Charakter | publiczny, do pokazania | osobisty, do schowania |
Ostatni wiersz jest najważniejszy
Karta o mnie trafia na ścianę, natomiast wszystko o mnie zostaje w teczce. Powód jest prosty: dziecko zapisuje tam także rzeczy trudne — z czym sobie nie radzi, czego się boi, co chciałoby zmienić. Powieszenie takiego materiału na ścianie zmienia charakter zadania i sprawia, że przy kolejnym wypełnieniu odpowiedzi będą już mniej szczere.
Struktura projektu — trzy sesje
Podział na trzy części nie jest kwestią czasu, lecz rodzaju myślenia. Każda sesja wymaga innego wysiłku i warto dać dziecku przerwę między nimi.
| Sesja | Temat | Rodzaj myślenia | Kiedy |
|---|---|---|---|
| 1 | Kim jestem | opis, łatwe | tydzień 1 |
| 2 | Co potrafię | samoocena, trudniejsze | tydzień 1 lub 2 |
| 3 | Dokąd zmierzam | planowanie, najtrudniejsze | tydzień 2 |
Sesja 1: kim jestem
Część najłatwiejsza, oparta na opisie. Jej zadaniem jest wprowadzenie dziecka w projekt bez wysiłku i pokazanie, że nie chodzi o ocenianie.
- Autoportret — duże pole, bez ograniczeń formy.
- Moje imię i co o nim wiem — kto je wybrał, co znaczy, czy je lubię.
- Trzy słowa, które mnie opisują — z listy podpowiedzi albo własne.
- Moi ludzie — rodzina, przyjaciele, ktokolwiek ważny.
- Moje miejsce — gdzie czuję się najlepiej.
💬 Daj listę podpowiedzi przy „trzech słowach”. Piętnaście przymiotników do wyboru plus wolne miejsce. Bez tego połowa klasy utknie, ponieważ opisanie siebie jednym słowem jest zaskakująco trudne, także dla dorosłych.
Sesja 2: co potrafię
Tu zaczyna się prawdziwa praca. Sesja dotyczy samooceny, więc wymaga ostrożnego sformułowania pytań — jedno nieostrożne słowo zamienia ją w porównywanie się z klasą.
| Zamiast | Lepiej | Dlaczego |
|---|---|---|
| W czym jestem najlepszy | Co potrafię zrobić dobrze | usuwa porównanie z innymi |
| Czego nie umiem | Co jest dla mnie trudne | trudność to stan, nie brak |
| Moje słabe strony | Nad czym chcę popracować | przenosi punkt ciężkości na działanie |
| Moje oceny | Z czego jestem dumny | oddziela wartość od wyniku |
Warto dopisać też pole „kto mi pomaga, gdy jest trudno”. Odpowiedzi bywają dla wychowawcy najbardziej wartościową częścią całego projektu — pokazują, kto ma wsparcie, a kto wpisuje „nikt”.
Uzupełnienie sesji o emocjach
Emocjometr — edukacyjny zestaw do zarządzania emocjami
Pytanie „co jest dla mnie trudne” zakłada, że dziecko potrafi nazwać własny stan — a to umiejętność, którą trzeba wyćwiczyć. Emocjometr daje słownictwo, którego dzieci używają potem przy wypełnianiu karty. Warto wprowadzić go tydzień wcześniej, żeby druga sesja miała z czego korzystać.
9,00 zł · PDF do pobrania i druku
Zobacz w sklepie →Sesja 3: dokąd zmierzam
Najtrudniejsza część, ponieważ wymaga myślenia o przyszłości. W klasie drugiej warto ograniczyć ją do trzech pól i podać konkretne ramy czasowe — „w tym roku” jest dla ośmiolatka pojęciem bardzo abstrakcyjnym.
- Do końca września nauczę się… — cel bliski, sprawdzalny, osiągalny.
- W tym roku chcę… — cel dalszy, może być ogólniejszy.
- Będę z siebie dumny, gdy… — własna definicja sukcesu.
Pierwszy punkt jest kluczowy
Cel z terminem na koniec września daje szansę na doświadczenie sukcesu w ciągu kilku tygodni. Bez tego cały projekt zawisa w abstrakcji, a dziecko nigdy nie sprawdza, czy cokolwiek osiągnęło. Warto wpisać sobie w kalendarz termin przeglądu i zrobić go naprawdę.
Wizualne wsparcie sesji trzeciej
Gazetka To jest Twój rok żeby…
Gazetka z niedokończonym zdaniem świetnie towarzyszy sesji o celach: uczniowie widzą na ścianie to samo pytanie, nad którym pracują w karcie. Cel zapisany publicznie i cel zapisany prywatnie działają inaczej — a połączenie obu daje dziecku i wsparcie grupy, i przestrzeń na szczerość.
12,00 zł · PDF do pobrania i druku
Zobacz w sklepie →Powroty w styczniu i w czerwcu
To właśnie powroty odróżniają projekt od zwykłej karty pracy. Bez nich wszystko o mnie jest tylko dłuższą kartką.
Styczeń — dopisujemy, nie poprawiamy
Rozdaj teczki i poproś, żeby dzieci dopisały innym kolorem to, co się zmieniło. Nie wolno wymazywać ani poprawiać — chodzi o to, żeby widoczne były obie wersje. Sprawdźcie też cel z września: czy jest nadal aktualny, czy został osiągnięty, czy przestał być ważny.
Czerwiec — ta sama karta na czysto
Dzieci wypełniają identyczną kartę od nowa, nie zaglądając do wrześniowej. Dopiero po skończeniu porównują obie. Reakcje bywają zaskakujące — najczęściej dzieci są zdumione tym, jak inaczej pisały we wrześniu.
📁 Przechowuj teczki poza zasięgiem dzieci. Materiał osobisty przeglądany przez kolegów przestaje być osobisty. Jedna szuflada zamknięta na klucz albo pudełko na szafie w zupełności wystarczy, natomiast otwarta półka nie.
Cztery zasady, bez których to nie zadziała
- Puste pole jest dopuszczalne. Powiedz to klasie przed startem. Presja na wypełnienie wszystkiego prowadzi do wpisywania czegokolwiek, a wtedy materiał traci wartość.
- Nikt nie czyta cudzych kart. Ani dzieci, ani rodzice bez zgody dziecka. Ta zasada musi być wypowiedziana głośno pierwszego dnia projektu.
- Nie oceniasz treści. Możesz skomentować staranność, nigdy odpowiedź. Zdanie „a nie chciałbyś czegoś ambitniejszego” niszczy cały projekt.
- Sam też wypełniasz. Nauczyciel, który pokaże własną kartę — nawet skróconą — ustawia poziom otwartości dla całej klasy.
Wersja projektowa dla młodszych
Lapbook Rozpoczęcie Roku
W klasie pierwszej projekt „wszystko o mnie” jest jeszcze za trudny, natomiast lapbook realizuje ten sam pomysł w formie dostosowanej do wieku: praca rozłożona na kilka dni, dokładana element po elemencie. Dziecko widzi, jak jego teczka rośnie, i to wystarczy — refleksja nad celami przyjdzie rok później.
10,50 zł · PDF do pobrania i druku
Zobacz w sklepie →
Rozszerzenie o rodzinę
Lapbook: Moja Rodzina
Naturalne uzupełnienie projektu o wątek domu, którego nie ma w kartach o mnie. Dziewięć stron do wycięcia i złożenia w lapbook: okładka z ramką na portret rodzinny, kieszonka „Moja rodzina”, drzewo genealogiczne, „Mój dom”, „Mój przyjaciel” oraz ulubiony kolor i zwierzęta.
10,00 zł · PDF do pobrania i druku
Zobacz w sklepie →Promocja w sklepie
Kup 2 materiały, trzeci dostaniesz gratis
W sklepie Kwiecień Academy obowiązuje stała promocja 2+1 — dodaj do koszyka trzy produkty, a rabat za najtańszy z nich naliczy się automatycznie przy kasie. Bez kodu, bez kombinowania.
Na projekt schodzi razem: emocjometr + gazetka o celach + lapbook — trzeci plik gratis.
Zobacz materiały na start roku →Przy większej liczbie pobrań w ciągu roku warto policzyć Skarbiec — abonament daje dostęp do całej bazy za 39 zł miesięcznie (30 pobrań na 30 dni), 179 zł za pół roku albo 299 zł za rok (oba pakiety bez limitu pobrań). Zasady promocji jednorazowej opisuje regulamin promocji 2+1.
Najczęstsze pytania o projekt wszystko o mnie
Czym różni się wszystko o mnie od karty o mnie?
Skalą i przeznaczeniem. Karta o mnie to jedna strona wypełniana w kwadrans, służąca szybkiemu rozpoznaniu klasy pierwszego dnia. Wszystko o mnie to projekt na trzy zajęcia, do którego wraca się w ciągu roku — obejmuje nie tylko upodobania, ale też umiejętności, trudności i cele. Pierwsza jest narzędziem diagnostycznym, druga pracą nad samoświadomością.
Ile zajęć potrzeba na projekt wszystko o mnie?
Trzy po dwadzieścia minut, rozłożone w pierwszych dwóch tygodniach września. Próba zmieszczenia całości w jednej lekcji kończy się pobieżnym wypełnieniem — a wartość tego materiału bierze się właśnie z tego, że dziecko ma czas pomyśleć między jedną sesją a drugą.
Od jakiej klasy sprawdzi się wszystko o mnie?
Realnie od drugiej klasy. Projekt zakłada refleksję nad własnymi umiejętnościami i celami, a to wymaga poziomu samoświadomości, którego siedmiolatek we wrześniu jeszcze nie ma. W klasie pierwszej lepiej sprawdzi się prosta karta o mnie, a do wersji rozbudowanej wrócić w drugim semestrze.
Co zrobić z gotowymi kartami wszystko o mnie?
Schować, nie wieszać. To materiał osobisty, w którym dziecko zapisuje także trudności i obawy — ekspozycja na ścianie zmienia charakter zadania i sprawia, że kolejnym razem odpowiedzi będą mniej szczere. Karty warto przechowywać w teczkach i wyjąć w styczniu oraz w czerwcu.
Czy dziecko musi wypełnić wszystkie pola?
Nie. W projekcie tego typu puste pole jest dopuszczalną odpowiedzią, a czasem najbardziej wymowną. Warto powiedzieć to klasie wprost przed rozpoczęciem: jeśli na coś nie masz odpowiedzi, zostaw puste, wrócimy do tego później. Presja na wypełnienie wszystkiego prowadzi do wpisywania czegokolwiek.
Jak wrócić do kart w ciągu roku?
Dwa razy: w styczniu i w czerwcu. W styczniu dziecko sprawdza, co się zmieniło i czy cel z września nadal jest aktualny — dopisuje, nie poprawia. W czerwcu wypełnia tę samą kartę na czysto i porównuje obie wersje. To porównanie jest najmocniejszym elementem całego projektu, także w rozmowie z rodzicami.
twórczyni materiałów edukacyjnych 💛
Cześć, jestem Magdalena Kwiecień — serce Kwiecień Academy
Tworzę materiały edukacyjne dla dzieci, nauczycielek i rodziców, wkładając w każdy projekt ogrom serca, kreatywności i miłości do dziecięcego świata.
Kocham piękne, praktyczne rozwiązania, które nie tylko ułatwiają pracę, ale też wywołują uśmiech i zamieniają naukę w prawdziwą przygodę.
